Hi! This is me.

Esther
Enneagram 9w8
Human Design 4/6 projector

Ik heb vrijwel geen herinneringen aan jou van vroeger, je bent een ‘blinde vlek’ in mijn geheugen”, zei mijn zus.

Uit automatisme zei ik dat het niet geeft, dat ik zat mooie herinneringen aan onze zussenrelatie heb en noemde een paar voorbeelden.

Achteraf bedenk ik me dat het wel degelijk geeft. Het onderschrijft precies hoe ik mij lange tijd heb gevoeld. Onzichtbaar, niet gezien of gehoord.

Ik had mij als jong meisje onbewust de rol van bemiddelaar aangemeten. Als iemand die de harmonie wil bewaren. Ik hield iedereen graag te vriend, had geen eigen mening, was te verlegen om mij echt in een groep te mengen en hield mij liever veilig op de achtergrond.

Er schuilde een diep verlangen in mij om erkenning en waardering te krijgen van anderen. En in het proces om dat te ontvangen ben ik jarenlang mezelf uit het oog verloren.

Ik dacht dat ik dit kon krijgen door goed te presteren. Daarom deed ik altijd mijn uiterste best op school. Ik haalde goede cijfers, totdat het niet meer ging.

De druk die ik mezelf oplegde werd te groot en op mijn 17e, toen ik op het randje van zittenblijven stond en ik weer een cijfer terug kreeg dat net niet voldoende was na keihard studeren, knapte er iets in mij.

"Inmiddels had ik al jarenlang mijn eigenwaarde gekoppeld aan hoe goed (of slecht) ik presteerde."

En dit was de druppel.

Mijn lijf riep een halt toe en ik ervoer mijn eerste hyperventilatie, wat zich de komende 4 jaar nog vaak zou herhalen. De hyperventilaties maakten mij onzekerder en nog meer onzichtbaar, omdat ik voor mij spannende situaties begon te vermijden.

Tijdens therapie en diverse trajecten bij psychologen leerde ik trucjes om met deze situaties om te gaan. Symptoombestrijding, want op de lange termijn was ik niet geholpen. Hoewel de hyperventilaties uiteindelijk afnamen, droeg ik altijd nog een last met mij mee. Ik voelde mij niet echt gezien en gehoord, van binnen zat de struggle er nog steeds, ik wist alleen de fysieke uitkomst ervan te vermijden of onderdrukken.

 

Er heeft altijd wel een andere kant in mij gezeten dat eruit wilde springen, die zich niet aan wilde passen want dat voelde niet goed. Dus experimenteerde ik veel met kleding (inclusief de welbekende Gothic periode), vond ik inspiratie in het ontdekken van nieuwe muziek en was ik veel creatief bezig.

 

Ik voelde me nooit erg op mijn gemak in groepen, dus op een paar goede vriendinnen na was ik best wel een lonewolf. Dit betekende veel tijd die ik in mijn eentje doorbracht. Op mijn 13e ontdekte ik fotografie, of beter gezegd, de webcam met zeer weinig pixels. Ik wilde niet de standaard profielfoto bij MSN en ben gaan experimenteren wat je nog meer in een beperkte ruimte qua compositie kunt doen.

Hieronder zie je een tijdlijn aan zelfportretten die ik heb gemaakt van mijn 13e (2003) t/m mijn 30e (2020).

01
02
03
04
05
06

Fotografie werd voor mij een ontsnapping. Een moment waarin ik mij waan in mijn eigen fantasiewereld. Tijd bestaat niet. Ik maakte gebruik van de middelen die ik tot mijn beschikking had, zo ook mezelf. Ik werd het hoofdonderwerp van al mijn fotosessies. Van de webcamfoto’s in het begin tot de kunstzinnige zelfportretten die het nu zijn.

Zelfportretten maken is tot op de dag van vandaag een constante in mijn leven gebleven dat mij innerlijke rust en voldoening geeft. Ik kan mij creatief en vrij uiten op een manier dat ik nooit in woorden kon.

Na een zware toelating begon ik op mijn 18e vol enthousiasme aan de kunstacademie. Ik had de grote droom om ooit de cover van Vogue te fotograferen. Waar mijn fotografie altijd mijn paradepaardje was, behoorde ik hier tot de middenmoot. Mijn onzekerheid en de druk die ik ervoer was sky high.

Alle creativiteit sijpelde langzaam uit me, de vrije zelfexpressie verdween doordat ik in de mal wilde passen van wat ‘een autonome kunstenaar’ zou zijn volgens de docenten. Ik wilde simpelweg doen waar ik blij van werd, maar dit werd keer op keer afgewezen. Wat voelde als een persoonlijke afwijzing.

 

Na mijn afstuderen heb ik mijn camera een jaar niet aangeraakt. Hierna heb ik veel geprobeerd om mezelf terug te vinden. Alle soorten fotografie passeerden de revue, want fotografie was wel nog steeds het enige wat mijn interesse trekt.

 

Ik wilde ook een tijdlang niks te maken hebben met de mode industrie. Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om vrouwen onzeker te maken door een onrealistisch ideaalbeeld voor te schotelen.

"Ik wil Vogue waardige covers van alledaagse vrouwen schieten."

Het was toen dat ik mij bedacht: het moet ook eens klaar zijn. Ik wil Vogue waardige covers van alledaagse vrouwen schieten, zodat zij zich niet langer hoeven te vergelijken met anderen en dat zij anders naar zichzelf leren kijken. Met veel meer zelfcompassie en liefde, om zichzelf te leren omarmen voor wie ze zijn in dit moment.

‘Toevallig’ kwam er een workshop over persoonlijke ontwikkeling op mijn pad, ik was nieuwsgierig en zonder te weten waar ik precies aan begon gaf ik mij op. Ik werd direct in het diepe gegooid. Ik hield mezelf voor dat als ik dit doe ik mij er ook volledig aan moet overgeven. Dat deed ik, ik kwam terug in mijn lichaam en tijdens een van de opdrachten waarbij ik positieve eigenschappen van mezelf moest benoemen… was ik blanco. Ik had niet door hoe negatief ik door de jaren heen over mezelf was gaan denken. Als ik andere vrouwen zelfcompassie wil leren geven moet ik eerst bij mezelf beginnen vond ik.

Ik investeerde ik in mijn persoonlijke ontwikkeling en ontwikkelde mijn kwaliteiten verder als portretfotograaf. Ik zag de kracht van hoe ik mezelf kan trainen om iets waarvan ik dacht dat het de waarheid was om te buigen. Om iets anders in te prenten in mijn hoofd.

Ik voel mij niet langer onzichtbaar, omdat mijn reis in persoonlijk leiderschap ervoor heeft gezorgd dat ik op de allereerste plek mezelf erken. Bevestiging van buitenaf is niet meer waar ik mijn eigenwaarde aan koppel. Door dit te leren ben ik weer terug gegaan naar waar ik vroeger van genoot. Ik heb weer creativiteit en speelsheid toegelaten in mijn leven. Ik heb de druk afgehaald van prestatie; ik experimenteer weer zonder druk of doel, puur voor eigen plezier.

 

Ik ben gaan geloven in mijn natuurlijke talenten en heb nu de sterke innerlijke overtuiging: zijn is genoeg. Ik hoef niet meer te doen, zijn of worden. Ik vertrouw op mijn eigen kwaliteiten en talenten. Hier leg ik mijn focus op om deze verder te ontwikkelen en op authentieke wijze anderen mee te helpen, inspireren en motiveren.

Waar ik nu sta is niet meer te vergelijken met mijn tiener- en twintiger jaren. Er is geen weg meer terug, want door iedere ervaring ben ik zelfbewuster en zelfverzekerder geworden.

Ik zie een wereld voor me waarin we minder aantrekken van wat hoort. Dat we schijt hebben aan de toxische beeldcultuur dat biljoenen aan ons verdient, dat inspeelt op onzekerheden, dat vertelt wat hoort, hoe we eruit horen te zien, dat bepaalt wat mooi is en wat niet.

Als individu neem je jouw plek in door je te uiten zoals jou natuurlijk komt. Zonder ongeschreven regels, zonder de trends te volgen. Als groep veranderen we de beeldcultuur. Opdat we elkaar aanmoedigen en inspireren om onszelf te uiten in plaats van te kopiëren en bekritiseren om maar te voldoen aan verwachtingen.

 

In die wereld wil ik met jou leven.

 

Ik wil dat jij je gezien en gehoord voelt voor wie je bent. Door wat je mij vol passie vertelt, kan ik de vertaalslag maken naar beeld. Eigenzinnig, uniek en onderscheidend van de grijze massa. Zodat je herkenbaar bent op ieder platform op een manier die perfect past bij jou.

 

Elke foto is een puzzelstukje voor jezelf. Brengt je dichterbij jezelf. Laat verschillende facetten van jou zien. Je ziet jezelf door mijn ogen met bewondering, liefde en acceptatie.

Klaar om de wereld te veroveren met je fantastische onderneming!